چهارم دی ماه و هشتم بهمن ماه ۱۳۸۴ یاد آور۲اعتصاب سازماندهی شده سندیکای کارگران شرکت واحد بعد از ۲۷سال سکوت !

%d8%aa%d8%ac%d9%85%d8%b92

چهارم دی ماه و هشتم بهمن ماه ۱۳۸۴ یاد آور۲اعتصاب سازماندهی شده سندیکای کارگران شرکت واحد بعد از ۲۷سال سکوت !

از آنجایی که سندیکای کارگران شرکت واحد با همت و تلاش رانندگان و کارگران این شرکت در شرایط سرکوب و فشار در خرداد ۸۴ مجددا بعد از گذشت ۲۷سال سکوت و انباشته شدن مطالبات بحفق زحمت کشان راننده شرکت واحد احیا و بازسازی شد ، اولین مجمع کارگری و انتخابات مستقل کارگری را بعد ازنزدیک به سه دهه که جامعه کارگری زیر فشار وسرکوب وسانسور شدید  سکوت خبری بود، کارگران و رانندگان شرکت واحد در ۱۳ خرداد با تمام فشارهای عوامل خانه کارگر و شورای های اسلامی کار و عوامل حراست وعوامل  امنیتی برای جلوگیری از تشکیل این سندیکا  توانستند این انتخابات را برگزار کنند و هیئت مدیره این سندیکا شکل گرفت .هر چند بعد از تشکیل این سندیکا فشارها از سوی عوامل حراست و عوامل انتظامی و امنیتی نه تنها کم نشد بلکه بیشتر هم شد ،اما اعضای هیئت مدیره سندیکا و اعضای فعال سندیکا با تلاش های شبانه روزی خود توانستند جلسات سندیکایی را بطور مرتب با اعضای سندیکا برگزار کنند و ارتباط مستمر و چشمگیری با بدنه خود داشته باشند و این جلسات توانست اعضا یی آگاه و شجاع از رانندگان و کارگران شرکت واحد بسازد ،بطوری که حتی اخراج ها و زندان ها و تمام فشارهایی که با همکاری مدیریت شرکت واحد و عوامل انتظامی امنیتی  برای این اعضا بوجود می اوردند ،نتوانست خللی در اراده مبارزه خواهی و حق طلبی این زحمت کشان بوجود آورد که این نشات از قدرت سازماندهی و کار تشکیلاتی بود که به ضرورت و اهمیت  تشکیلات سندیکایی و مستقل کارگری  درجامعه کارگری گوشزد می کرد . سندیکای کارگران شرکت واحد درصدد بود که دیگر کارگران شاغل در کارگاههای مختلف را تشویق به ایجاد تشکیلات مستقل کارگری کند که در این میان سندیکای کارگران هفت تپه از جمله سندیکاهایی بود که بعد از سندیکای واحد تشکیل شد . ماههای دی و بهمن ۸۴  از ماههای سرنوشت ساز و تعیین کننده برای سندیکای کارگران شرکت واحد محسوب میشد زیرا که این سندیکا بعد از گذشت ۶ماه از تولد دوباره اش هنوز نتوانسته بود مطالباتی را که کارگران بتوانند در زندگی روزمره خود لمس کنند را برایشان زنده کند .اما در زمینه آموزش و آگاهی دادن برای حق و حقوق  کارگران و رانندگان شرکت واحد گام های بسیار بلندی برداشته بود و موفقیت های چشمگیری بدست آورده بو،  زیرا در آن سالها شاید بتوان گفت درصد بالایی ازکارگران و رانندگان کمترین آگاهی را نسبت به حداقل ترین حقوق خود داشتند و همین عدم آگاهی باعث شده بود کارگران ورانندگان شرکت واحد با توجه به کاربسیار سخت و طاقت فرسا  با حداقل دستمزد بیشترین کار را انجام دهند و انقدر آگاهی از  حقوق کار،  دربین کارگران پایین بود که کارفرما میتوانست بطور یکطرفه با وجود اینکه کارگران قرادادشان رسمی بود برای مدتی بدون دادن حقوق  آنها را که می خواست تببیه کندو یک هفته از کار بیکار میکرد بعد هم با گرفتن تعهد و خواهش و التماس کارگر رسمی را به کار برمی گرداند. رانندگان هم باید رانندگی میکردند و هم طرح تفکیک خانم ها و آقاین را اجرا میکردند و هم  باید بلیط جمع آوری میکردند و تازه از طرف کارفرما برای جمع کردن بلیط که هیچ مزدی بابتش دریافت نمی کردند مورد مواخذه  هم قرار میگرفتند و یا حق ناهار و حق مسکن و نداشتن لباس برای کار و …..که عدم آگاهی و اتحاد بین رانندگان باعث شده بود کارفرما سالها از رانندگان و کارگران شرکت واحد بیگاری بکشد و متاسفانه شوراهای اسلامی کار هم در همان سالها، نزدیک به دو دهه نمایندگی این رانندگان را به ید ک میکشیدند و به اصطلاح نماینده این کارگران بود، اما کاملا گوش بفرمان کارفرما بودند .  اما این دو اعتصاب ، از انجایی که مطالبات رانندگان و کارگران شرکت واحد  سالها بروی هم انباشته شده بود و با وجود نماینده های فداکار و شجاع و اعضایی که صادقانه  و بدون هیچ توقعی برای احقاق حق همکاران خود از هیچ تلاشی فرو گذار نبودند و اما  کارفرمایی که هنوز سندیکا را برسمیت نمی شناخت و دائم درصدد تهدید و فشار برای بی ثمر کردن این سندیکای نوپا بود. سندیکا تصمیم به اعتصاب اول در چهارم دی ماه ۸۴ گرفت  که آنقدر این تصمیم  سریع و برق آسا توسط سندیکای کارگران شرکت واحد با همکاری رانندگان و کارگران شرکت  صورت پذیرفت که حتی عوامل  اطلاعاتی امنیتی که مرتبا سندیکای واحد و اعضای آن را رصد میکردند غافلگیر شدند و با وجود دستگیری تعدادی از اعضای هیئت مدیره سندیکا،  مجبور شدند تعدادی از دستگیر شدگان را آزاد کنند و بعد از اعتصاب اول ملاقات هایی از طرف  شهرداری و عوامل ومدیریت  وقت شرکت واحد برای حل مشکل رانندگان برگزار کردند و بعد از چهل روز سندیکای کارگران شرکت واحد در نظر سنجی هایی که  از بدنه کارگری خود بدست آورد به  این نتیجه رسید که فقط مسئولین در حال وقت تلف کردن هستند و به جز تعویض مدیرعامل شرکت واحد حاضر به پرداختن هیچ مطالباتی نیستند و حتی رئیس وقت سندیکا را هم علیرغم وعده هایی که داده بودند هنوز آزاد نکرده بودن و باز هم سندیکای واحد را که منتخب کارگران و رانندگان شرکت واحد به رسمیت نمی شناختند و این بی تو.چهی از سوی عوامل کارفرما و عوامل امنیتی و اطلاعاتی باعث شد تا اعتصاب دوم در هشتم بهمن ماه ۱۳۸۴ شکل گرفت ویک هفته قبل از اعتصاب دوم ،  اکثر اعضای هیئت مدیره این سندیکا و اعضای فعال توسط وزارت اطلاعات بازداشت شدند وبه بند ۲۰۹ اوین منتقل شدند.  درصبح هشتم بهمن ماه  این اعتصاب با خشنونت عوامل لباس شخصی و عوامل انتظامی و امنیتی مواجه شد و  بیش از سیصد تن از رانندگان و کارگران شرکت واحد در مناطق دهگانه اتوبوسرانی،  توسط لباس شخصی ها با همکاری اعضای شورای اسلامی کار در گونی های از قبل تهیه شده انداخته می شدند و با ون هایی که به محل آورده بودند به بازداشتگاه اوین منتقل میشدند  تاثیرات این اعتصاب تا دو روز برچهره شهر تهران کاملا مشهود بود، در روز اول مسافران بسیاری به محل کار خود نرسیدند و مردم از اینکه میدیدند رانندگان برای حقشان اعتصاب کرده اند نه تنها نارحت نبودند بلکه حق خواهی رانندگان را تایید هم میکردند با تهدید و فشار سردار طلایی و عوامل تحت اطاعتش رانندگان در محل منطقه شش اتوبوسرانی تجمع کردند و تا سپیده دم  صبح فردای انروز در محل باقی ماندند و قالی باف که بتازگی شهردار شده بود به محل تجمع رانندگان در نیمه های همان شب آمد و تعدادی از زندانیان را هم در همان شب آزاد کردند و در جمع رانندگان قول صدرصدی برای رسیدگی به خواسته های کارگران داد و اعتصاب هشتم بهمن ماه  رانندگان و کارگران سندیکای واحد با حضور نایب رئیس سندیکا که از بند ۲۰۹ اوین به محل تجمع رانندگان در منطقه ۶ آمده بود با وعده قالی باف بپایان رسید . سندیکای کارگران شرکت واحد مطالبات زیادی را برای کارگران و.رانندگان شرکت واحد بعد از این اعتصاب دوم در هشتم بهمن ماه  برای کارگران واحد  بدست آورد که در هیچ اعتراض کارگری در کشور و شاید در دنیا سابقه نداشته که سندیکای کارگری بتواند با دو اعتصاب مطالبات بیشماری را از جمله اضافه حقوق و ….. برای کارگران آن واحد  بدست اورد .این سندیکا برای احقاق حقوق  همه کارگران هم تلاش هایی در این سالها انجام داده است که شاید بتوان گفت که پرچمدار مبارزات کارگری در کشور هم بوده است علیرغم اینکه سرکوب ها و فشارها توسط عوامل امنیتی و اطلاعاتی تا کنون افزایش داشته است ، اما فشارها و تهدید ها و سرکوب ها هرگز  نتوانسته است گردش حق خواهی و حق طلبی  این سندیکا را متوقف کند . با امید به اتحاد و همبستگی همه ی کارگران  در ایجاد تشکیلات مستقل سندیکایی و کارگری در ایران

داود رضوی هشتم بهمن ۱۳۹۵

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>