وضعیت اسفبارامروز کارگران و جامعه کارگری ،نتیجه برخوردهای امنیتی با سندیکاها و تشکل های مستقل کارگری است

از شهرداری مانده ، از شورای شهر رانده1

نوزدهم اردیبهشت مصادف است با حمله وحشیانه چماقدارهای خانه کارگر و عوامل پلیسی و امنیتی به سندیکای کارگران شرکت واحد در سال ۱۳۸۴، از آنجایی که بعد از سرکوب دهه شصت بطور کل فعالیت های سندیکایی و تشکل های مستقل کارگری در زیر فشار سرکوب و خفقان شدید از حرکت باز ایستادند و بستری برای فعالیت تشکیلات همسو با حاکمیت از سوی خانه کارگر فراهم شد تا ادامه پروسه سرکوب سندیکاها و تشکلات مستقل کارگری توسط این نهاد فرمایشی و کارفرمایی ادامه پیدا کند و مزد جناحی و وابستگی خودشان را از صاحبان قدرت دریافت کنند و از دهه ۷۰ تشکیلات خانه کارگر بطور همه جانبه جایگزین سندیکاها و تشکیلات مستقل کارگری شد، هر چند که فعالان کارگری دست از تلاش برنداشته بودند و درصدد شرایطی بودند تا بتوانند در فرصتی مناسب مجددا سندیکاها و تشکل های مستقل کارگری را سازماندهی کنند. از آنجایی که تعدادی از فعالین کارگری در قالب هیئت موسسین سندیکاهای کارگری جلساتی را بطور غیر علنی برگزار می کردند و آموزش سندیکایی به کارگران و فعالان داوطلب کارگری می دادند با همت وتلاش این فعالین پیشرو سندیکایی که متشکل از هیات موسس سندیکاهای کارگری شرکت واحد، کفاشان، فلزکاران و خیاطان هر ماه جلساتی در راستای نحوه ی فعالیت و تشکیل سندیکا و عضو گیری آموزش هایی به اعضای داوطلب می دادند که در نهایت خروجی این آموزش و فعالیت ها تشکیل اولین سندیکا، سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه در کشور بود. خانه کارگر و عوامل تحت فرمانش شوراهای فرمایشی سندیکای شرکت واحد را تهدیدی و خطر جدی برای موقعیت و حکومیت چندین ساله خودشان دیدند به همین خاطر از تمام امکانات و ابزارها و افراد منفعت طلب و مزدور و چماقدار برای سرکوب سندیکا و اعضای آن از هیچ کوششی دریغ نکردند بطوری که سالها بواسطه این تشکیلات همسو با دولت و کارفرما باعث شکل نگرفتن سندیکاها و تشکل های مستقل در کارگاه ها و کارخانه ها و جامعه کارگری شده بودند و نقش اصلی را در سرکوب و عدم شکل گیری این نهادهای غیر وابسته کارگری ایفا می کردند. سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی که در سال ۱۳۸۴ در اردیبهشت ماه هنوز انتخابات برگزار نکرده بود و در حال آموزش به کارگران و رانندگان شرکت واحد در قالب هیئت موسس فعالیت میکرد و از طرف رانندگان و کارگران شرکت واحد مورد استقبال چشمگیری قرار گرفت، عوامل خانه کارگر و شوراهای اسلامی کار فرمایشی را به این فکر انداخت که با همکاری نهاد های امنیتی مخالف جامعه مدنی نقشه ی حمله به این سندیکایی که بعد از ۲۷ سال در خفقان و سرکوب کارگران تشکیل شده بود طراحی کردند تا در نطفه خفه کنند و این شد که خانه کارگر و عوامل تحت فرمانشان شوراهای فرمایشی ده گانه شرکت واحد و عوامل امنیتی با همکاری و حضور پررنگ نیروهای انتظامی در روز ۱۹ اردیبهشت ماه با اجیر کردن چماقدارها از اول صبح نوزدهم اردیبهشت ماه ۸۴ حمله وحشیانه و بیرحمانه ای را با همکاری مدیریت وقت شرکت واحد که دهها اتوبوس برای حمل چماق ها و افراد جیره خوار در اختیار این عوامل سرکوب گذاشته بود به محل سندیکای کارگران شرکت واحد واقع در حسن آباد تهران خیابان خیام (محل سندیکای خبازها) حمله ور شدند و کارگران و رانندگان حاضر در سندیکا را مورد ضرب و شتم قرار دادند و اموال سندیکا را از قبیل کتاب، جزوات و نشریات سندیکا را به سرقت بردند و چند تن از اعضای سندیکا مجروح شدند و عوامل امنیتی هم از این ضرب وشتم ها و دزدی ها فیلم برداری میکردند و پلیس حاضر در محل هم بجای بازداشت ضاربین اعضای سندیکا کمورد ضرب و شتم قرار گرفته را بازداشت کردند، هر چند که این حمله سازماندهی شده نه تنها باعث رعب و وحشت کارگران نشد بلکه باعث گردید کارگران و رانندگان برای تشکیل سندیکای یک ماه زودتر از موعد ۱۳خرداد ۸۴ توانست اولین انتخابات آزاد کارگری و مجمع عمومی را برگزار و سندیکای کارگران شرکت واحد تهران را بازگشایی کنند.

با توجه به اینکه این سندیکا و اعضای آن توسط نیروهای امنیتی، پلیسی و قضایی در طی این سالها تحت فشار و تهدید و اخراج از کار و زندان های طولانی مدت قرار گرفته بوده اند اما همچنان با پایداری و مقاومت اعضایش هنوز به حیات خود ادامه داده و می دهد .سندیکای کارگران شرکت واحد تمامی مشکلات کارگران اعم از نبود امنیت شغلی، مسکن و اسفبار بودن وضعیت معیشت کارگران، مشکلات بیمه و بازنشستگی کارگران و عدم پرداخت حقوق از سوی کارفرماها و صاحبان سرمایه و محکومیت های ساختگی علیه فعالین کارگری و کارگران حق خواه توسط عوامل امنیتی، پلیسی و قضایی که منجر به زندان و شلاق و جریمه و حوادث ناشی از عدم رعایت نکات ایمنی کار توسط کارفرماها را که در تازه ترین مورد آن که منجر به کشته شدن ۴۳ تن از کارگران معدن ذغال سنگ زمستان یورت شد و همه ساله هزاران کارگر در کشور جان خود را در حوادث ناشی از عدم رعایت نکات ایمنی توسط کارفرماها از دست میدهند را نبود تشکیلات مستقل کارگری و سندیکایی برای کارگران میداند، در این شرایط جامعه فقط سندیکاها و تشکل های مستقل کارگری می تواند نظارتی دقیق و کامل برعملکرد ضد کارگری کارفرمایان و مانع سود جوی و فرصت طلبی و منفعت طلبی آنها و بهبود وضعیت کارگران باشد. وضعیت کنونی جامعه نشانگر بی اعتباری و ناکارآمدی تشکل های دست ساز و همسو با کارفرما و عوامل سرکوب کارگران است ،تنها راه برون رفت کارگران و جامعه کارگری از این شرایط اسفبار، ایجاد سندیکاهای کارگری که بر آمده از بدنه کارگری و تشکل های مستقل کارگری ،داشتن حق اعتصاب، اعتراض و تجمع و اتحاد و همبستگی برای کارگران است در غیر این صورت جامعه کارگری فقط در باتلاقی دست و پا میزند که بیشتر فرسندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه

سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه ۱۹اردیبهشت ۹۶

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>