کشتار حوادث کار و خواب خوش مسئولان

تصادف4 حوادثکار

 

درست در روزهایی که به مناسبت سالگرد انقلاب در رسانه های گوناگون از اعتصابات تعیین کننده کارگران به ویژه کارگران پالایشگاه های نفت درپیروزی انقلاب سخن گفته می شود و جناب وزیر کار فارغ البال و بی خیال از قربانی شدن پی در پی کارگران در حوادث ناشی از کار و دیگر گرفتاری ها و مشکلات جان کاه کارگران به جای حضور در مراکز کارگری از جمله منطقه مظلوم عسلویه و رسیدگی به خواسته های آنها در مراسم پرزرق و برق برج میلاد حاضر شده و سخنرانی های شیرین سرمی دهد. گزارش تلخ افزایش کشتار کارگران در حوادث ناشی ازکار منتشر می شود و ازمسئولان عالی رتبه تا دن پایه کسی خم به ابرو نمی آورند.
در هیاهو و جنجال گوش خراش گسترش خصوصی سازی ضد کارگری و حمایت از مقررات زدایی علیه کارگران تا گسترش فساد اقتصادی در مقامات، چیزی که توجه هیچ مسئولی را جلب نکرد و برایش سمینار و همایش و کنفرانس و جلسه برگزار نشد همانا کشتار و فجایع روز افزون سوانح وحوادث ناشی از کار بوده و می باشد.
کشتار و مجروح و مصدوم شدن کارگران مدت زمان زیادی است از مرز هشدار گذشته است و وزارت عریض و طویل کار که فلسفه وجودی اش مدیون طبقه کارگر وزحمتکشان بوده و وظیفه اصلی اش دفاع از حق و حقوق کارگران به ویژه ایمنی کار و جسم و جان آنان می باشد در این باره به کلی وظیفه کاری خود را فراموش کرده و به منظور رفاه حال کارفرمایان متقلب ومتخلف دست از پا خطا نمی کنند! فاجعه مرگ دلخراش شش تن از کارگران عسلویه در تصادف اتوبوس فرسوده و معیوب وغیراستاندارد یکبار دیگر نشان داد که جان کارگران برای مسئولان مربوط اهمیت و ارزش چندانی نداشته و ندارد . چگونه می شود مرگ کسانی در بیرون از مرزهای کشور بصورت گسترده در رسانه های جمعی و مسئولان اثر گذار،اما مرگ سالیانه بیش از۲۰۰۰تن از کارگران فقط در حوادث ناشی از کارکوچکترین تاسفی را برنمی انگیزد و برای جلوگیری از این کشتار اقدامی نمی شود . آنانکه شبانه روز حرکات حق طلبانه کارگران رارد یابی و به سرعت برای آنان پرونده سازی می کنند،بدانند که انها هم دراین فجایع شریک جرم اصلی هستند . چرا که ازفریاد دادخواهی کارگران جلوگیری کرده و صحنه اجتماعی را یکسویه علیه حقوق و منافع کارگران ستمدیده سامان دهی می کنند.
سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی بعنوان یک سازمان کارگری در راستای همبستگی انسانی و طبقاتی مرگ دلخراش شش تن از کارگران زحمتکش منطقه عسلویه را به خانواده و بستگان و عموم کارگران و مردم آزاده ایران صمیمانه تسلیت می گوید و ضمن محکوم کردن مسئولان مربوط ،بار دیگر از مقامات عالیه می خواهد به این روند مرگ آفرینی، برای کارگران پایان دهند. اما تجربه روزگاران به کارگران آموخته و می آموزد که آنان فقط و فقط با ایجاد سازمان های مستقل سندیکایی کارگری است که می توانند بهتر از حقوق خود دفاع کنند. در این زمینه از برادران گوناگون بگیر و ببند درخواست می شود چوب لای چرخ حق طلبی کارگران نگذاشته و به آنها فرصت دفاع از حقوق خود بدهند که بزرگان گفته اند«حق گرفتنی است» و «چراغی راکه ایزد برفروزد    هر آن کس پف کند ریشش بسوزد!»
بهمن ماه ۹۳

 

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>